خـوشـــ بــہ حــالــِ اونــآیـے کـہ  اونقــدر تــو دنیـــآے واقعـــے ســرشــوלּ شلـوغـــہ کـہ وقتـــ نــدآرלּ بیــآלּ  تــو دنیـــآے مجـــآزے لعنتی…  

  «تنها»، «ماهی» که، «شهادت» ندارد، «شعبان» است، و، «تنها»، «ماهی» که، «تولّد» ندارد «محرّم» است،  این، یعنی، «حسین»، محور «شادی و غم» است.

تا گفتم السلام علیڪم دلم شڪسٺ

نام حسین،بند دلم را،ز هم گسسٺ

دیدم ڪه ابرهاے جهان،گریہ مےڪنند

در ماتمٺ زمین و زمان،گریہ مےڪنند

السلام علیک یا اباعبدالله

خطا از من است ، می دانم …
از من که سالهاست گفته ام ” ایاک نعبد “
اما به دیگران هم دلسپرده ام
از من که سالهاست گفته ام ” ایاک نستعین “
اما به دیگران هم تکیه کرده ام
اما رهایم نکن
بیش از همیشه دلتنگم
به اندازه ی تمام روزهای نبودنم …
خدایا ؛؛ رهایم نکن .....

منم زیباکه زیبا بنده ام را دوست میدارمتو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگویدترا در بیکران دنیای تنهایانرهایت من نخواهم کردرها کن غیر من را آشتی کن با خدای خودتو غیر از من چه میجویی؟تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟تو راه بندگی طی کن عزیز من، خدایی خوب میدانمتو دعوت کن مرا با خود به اشکی، یا خدایی میهمانم کنکه من چشمان اشک آلوده ات را دوست میدارمطلب کن خالق خود را، بجو ما را تو خواهی یافتکه عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو کهوصل عاشق و معشوق هم، آهسته میگویم، خدایی عالمی داردتویی زیباتر از خورشید زیبایم، تویی والاترین مهمان دنیایمکه دنیا بی تو چیزی چون تو را کم داشتوقتی تو را من آفریدم بر خودم احسنت میگفتممگر آیا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟هزاران توبه ات را گرچه بشکستی؛ ببینم من تو را از درگهم راندم؟که میترساندت از من؟ رها کن آن خدای دور؟!آن نامهربان معبود. آن مخلوق خود رااین منم پروردگار مهربانتخالقتاینک صدایم کن مرا.با قطره ی اشکیبه پیش آور دو دست خالی خود رابا زبان بسته ات کاری ندارملیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدمغریب این زمین خاکی ام. آیا عزیزم حاجتی داری؟بگو جز من کس دیگر نمیفهمدبه نجوایی صدایم کن.بدان آغوش من باز استقسم بر عاشقان پاک با ایمانقسم بر اسبهای خسته در میدانتو را در بهترین اوقات آوردمقسم بر عصر روشن، تکیه کن بر منقسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نورقسم بر